|
|
|
Zachęcamy do lektury książek z naszych zbiorów.. Chcemy zwłaszcza polecić :
 |
Zaledwie trzy godziny jazdy od Waszyngtonu, po dwóch stronach pilnie strzeżonej rzeki mają swoje siedziby dwie instytucje.Jedna z nich to niezwykłe laboratorium, którego prace i sposób finansowania są otoczone tajemnicą. Drugą jest ściśle tajny obóz szkoleniowy CIA. Kiedy na terenie obozu w zagadkowych okolicznościach ginie jeden z uczonych zatrudnionych w laboratorium, zadanie rozwikłania zagadki spada na barki Seana Kinga, byłego agenta Secret Service.Sean wkracza w świat wybitnych matematyków, fizyków, bohaterów wojennych, szpiegów i agentów. Wszystkie tropy w sprawie zarówno tej, jak i innych zbrodni, zdają się prowadzić do wybitnie uzdolnionej autystycznej dziewczynki. Seanowi pomaga w śledztwie Michelle, jego dawna partnerka z Secret Service. Wspólnie muszą nie tylko wyjaśnić tajemnicę zagrażającą życiu niewinnych ludzi, ale również rozwiązać zagadkę sprzed stuleci...
(http://www.petlaczasu.pl/geniusz/b5003153)
|
David Baldacci (ur. 1960 r) jest autorem trzynastu bestsellerowych powieści m.in. "Władza absolutna" (przeniesiona na ekran w 1997 przez Clinta Eastwooda), "Krytyczny moment", "Dowód prawdy", "Klub Wielbłądów", które ukazały się w ponad 80 krajach, przetłumaczone zostały na 40 języków, a ich łączny nakład przekroczył 50 milionów egzemplarzy. Obok Johna Grishama należy do najbardziej popularnych twórców thrillerów prawniczych oraz powieści sensacyjnych i political-fiction. Każda jego powieść trafia na szczyt listy bestsellerów New York Timesa.
(http://ksiazki.tv/n/518)
|  |
 |
Akcja utworu rozgrywa się w XIV-wiecznym Księstwie Katalonii, głównie w jego stolicy - Barcelonie, gdzie przez cały czas trwania powieści budowana jest tytułowa katedra Santa María del Mar.
Fabuła powieści podzielona jest na cztery części: Słudzy Ziemi, Słudzy Możnych, Słudzy Namiętności i Słudzy Przeznaczenia. Każda z części przedstawia poszczególne epizody z życia Arnaua Estanyola, syna uciekającego chłopa pańszczyźnianego, który poprzez liczne koleje losu przemienia się z ubogiego tragarza w konsula morskiego zarządzającym sprawami handlowymi całej Barcelony. W powieści poruszane są wątki związane są z moralnością chrześcijańską, a także ukazane są różne postawy ludzkie zmieniające się pod wpływem sytuacji zarówno duchownej jak i materialnej.
(http://pl.wikipedia.org/wiki/Katedra_w_Barcelonie
)
|
Ildefonso Falcones(ur.1959)- hiszpański pisarz z wykształcenia adwokat specjalizujący się w prawie cywilnym. Autor najgłośniejszej powieści hiszpańskiej ostatnich lat zatytułowanej "Katedra w Barcelonie", która jest jednocześnie debiutancką książką tego autora. Pracował nad nią przez 5 lat badając źródła historyczne, z których najważniejszym była kronika Piotra III. Obecnie Falcones wraz z żoną i czwórką dzieci mieszka i pracuje w Barcelonie.
(
http://pl.wikipedia.org/wiki/Ildefonso_Falcones
)
|  |
 |
Akcja powieści rozgrywa się w latach siedemdziesiątych XX wieku na głębokim amerykańskim Południu, hipnotyzującym swoim leniwym czarem, ciężkim od zapachu magnolii. Swan - mała mieścina, drzemiąca w upale pośród lasów, skrywa niejedną mroczną tajemnicę. Młody J.J. Mason, potomek jednej z najwybitniejszych i najzamożniejszych rodzin miasteczka wiedzie żywot koczownika, polując i łowiąc ryby. Jego siostra Ginger w dniu swojego wesela zamyka się w swoim pokoju i odmawia zejścia na dół... Matka pary bohaterów, targnęła się przed blisko dwudziestu laty na swoje życie, pozostawiając wciąż niezabliźnioną ranę w sercu swoich dzieci i mur milczenia, którym mieszkańcy Swan otoczyli niesławny incydent. Autorka po mistrzowsku snuje wielowątkową, barwną opowieść, pełną meandrów i nieoczekiwanych zwrotów akcji, ukazującą zmagania dwojga młodych ludzi z ciążącą nad ich życiem przeszłością, którą upiorne, niewytłumaczalne zdarzenie wydobywa po latach na świat
(http://www.petlaczasu.pl/leniwa/georgia/b31296
)
|
Frances Mayes jest znana przede wszystkim jako autorka autobiograficznych książek wspomnieniowych, w których opisuje swoje podróże i życie we Włoszech."Pod słońcem Toskanii" (1996) i"Bella Toskania" (1999) zostały przetłumaczone na czternaście języków. Książki o podejmowaniu nowych wyzwań, życiu we Włoszech, o odnawianiu starego włoskiego domu, a także o miłości, kuchni i wszelkich przyjemnościach uczyniły z niej autorkę bestsellerową. Mayes jest także poetką, eseistką i autorką znakomitych artykułów na temat kuchni i wina. Wcześniej była wykładowcą kreatywnego pisania na uniwersytecie w San Francisco. Frances Mayes mieszka razem z mężem na zmianę w San Francisco i w Cortonie we Włoszech. W 2002 roku ukazała się w Stanach Zjednoczonych książka "Słodka, leniwa Georgia"- debiut powieściowy pisarki.
( http://www.proszynski.pl/Frances_Mayes-mfc-2431-.html
)
|  |
 |
Sześć lat temu, w pewien wiosenny, wietrzny dzień trzy dziewczynki wybrały się do pobliskiego lasu. Do domu wróciły tylko dwie z nich. Co się stało z tą trzecią? I co ta historia ma wspólnego z Alice Tully?
Alice mieszka z Rosie. Świetnie się ze sobą rozumieją. Ma też chłopaka, w którym jest zakochana z wzajemnością, a ich związek zaczyna wyglądać naprawdę poważnie. Na razie Alice pracuje w kafejce, ale jesienią czeka ją wielka odmiana - rozpocznie wymarzone studia. Jeden nieprzemyślany krok sprawia jednak, że koszmary przeszłości wracają. Ale czy w ogóle można przed nimi uciec? Czy da się zacząć wszystko od nowa?
(http://czytelnia.onet.pl/0,27568,0,1,nowosci.html)
|
Anne Cassidy urodziła się w 1952 r. w Londynie. Zanim poświęciła się wyłącznie pisarstwu, przez kilka lat pracowała jako nauczycielka. Jej specjalnością są kryminały i dreszczowce dla nastolatków. Napisała aż osiem książek należących do tego gatunku.
Pisuje także powieści obyczajowe dla młodych czytelników. Zajmuje się w nich problemami trudnego dzieciństwa i skomplikowanymi życiowymi decyzjami, które muszą podejmować nastolatki. Cassidy świetnie rozumie swoich bohaterów, potrafi głęboko wnikać w ich sprawy i bez względu na wszystko zawsze staje po ich stronie.
(http://czytelnia.onet.pl/2,1445947,rozne.html
)
|  |
 |
Paulina zaczyna swój blog słowami: "Mam dwóch tatusiów. Prawda to czy fałsz?". Komentarze ośmielają blogerkę do opisywania zagmatwanej historii rodzinnej, w której pojawia się Łukasz Starszy i Młodszy, mama Magda oraz codzienność, związana z pierwszą miłością i przyjaźnią. Poczucie humoru, szalone pomysły bohaterki, jej otwartość i szczerość powodują, że blog zdobywa popularność w Internecie. Gimnazjalistka Paulina, wielbicielka kotów, jest w pisaniu mądra, ostra, refleksyjna, co nie znaczy, że daleka od ulegania pokusom nastoletniego wieku. Jaką rolę w tej opowieści odegrają koty, a jaką dziadek Ignac i Paweł? Jak można niecnie wykorzystać technikę komputerowego fotomontażu? Do czego może doprowadzić zazdrość?
Marta Fox, uznawana przez krytykę za "objawienie w powieści młodzieżowej?", napisała powieść blogową, w której odnajdziecie bohaterów jej poprzednich powieści, świat przyjazny ludziom i kotom oraz wartości, pomagające dokonywać wyborów w trudnym czasie pomiędzy dzieciństwem a dorosłością. Wreszcie odnajdziecie tam to, co najważniejsze: wyrozumiałość, przyjaźń i miłość, bez której "nic, absolutnie nic".
(http://www.mareno.pl/prod/MIDN/9788360773406
)
|
Data urodzenia: 1952-01-01
Strona www: http://www.martafox.republika.pl/
Adres e-mail: martafox@katowice.home.pl
Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Śląskim. Felietonistka miesięcznika "Śląsk".
Debiut literacki - rok 1989 - opowiadanie Gra, drukowane w "Tak i Nie".
Laureatka wielu głównych nagród w ogólnopolskich konkursach literackich (m.in. głównej w dziedzinie krytyki literackiej w Warszawskiej Jesieni Poezji - za esej o Annie Sexston). Otrzymała także dwukrotnie Grand Prix w Ogólnopolskim Konkursie Literatury Miłosnej - w 1989 (proza) i w 1994 (poezja).
(http://ksiazki.wp.pl/katalog/autorzy/id,3451,autor.html
)
|  |
 |
W połowie XX wieku w grotach nad Morzem Martwym znaleziono setki manuskryptów sprzed dwóch tysięcy lat. Pośród papirusowych i pergaminowych zwojów był jeden miedziany - zawierał lokalizację skrytek wraz z wykazem cennych przedmiotów kultu ze świątyni Salomona, zburzonej i ograbionej w VI wieku p.n.e. Około ćwierci wieku po odkryciu manuskryptów Harry Hopeman, znany nowojorski jubiler i handlarz diamentów, otrzymuje propozycję, której nie potrafi się oprzeć: ma nabyć w imieniu swego kontrahenta klejnot o niezwykłej wartości historycznej dla wyznawców trzech wielkich religii.
(http://wysylkowa.pl/ks764466.html
)
|
Zanim w 1965 roku napisał swą pierwszą powieść pt. "Rabin", która przez 26 tygodni utrzymywała się na prestiżowej liście bestsellerów "New York Timesa", pracował jako dziennikarz i wydawca czasopism. Zajmował się głównie tematyką medyczną, przez wiele lat był również asystentem-wolontariuszem na oddziale chirurgii Szpitala Miejskiego w Bostonie, sanitariuszem pogotowia ratunkowego, pracował też w szpitalu dla umysłowo chorych. Jego związki z medycyną, zainteresowania i fascynacje znalazły swój wyraz w trylogii o dziejach lekarskiej rodziny Cole'ów ("Medicus", "Szaman", "Spadkobierczyni Medicusa"), we współczesnej powieści "Lekarze", a także w barwnych dziejach syna toledańskiego złotnika, bohatera książki "Medicus z Saragossy". Powieści te przyniosły mu międzynarodową sławę i wiele nagród, m.in. nagrodę J. F. Coopera przyznawaną przez Stowarzyszenie Historyków Amerykańskich "za wysoki poziom literacki fikcji historycznej, łączącej talent historyka z kunsztem pisarza".
Każda z jego powieści pozostawia w czytelniku jakiś ślad, każda bowiem ma specyficzny niepowtarzalny klimat. Wszystkie są bardzo ciepłe, głęboko humanistyczne, ich bohaterowie to ludzie różnych kultur, wyznań i narodowości, przeciwstawiający się fanatyzmowi i obskurantyzmowi, poszukujący miłości - kobiety, drugiego człowieka, ludzi... - i potrafiący ją dawać.
Autor w niebanalny sposób pisze o ludzkich dylematach i pragnieniach, o tolerancji i miłości w rozmaitych jej przejawach, kreując świat, który czytelnika wciąga bez reszty. Jego książki stały się bestsellerami Europy lat dziewięćdziesiątych XX wieku.
( http://czytelnia.onet.pl/2,1058883,rozne.html)
|  |
 |
W postapokaliptycznym świecie, gdzie miasta terroryzują gangi, a barbarzyńskie rządy sprawuje przemoc, o przetrwanie musi walczyć każdy człowiek, nawet dzieci, które niekiedy okazują się okrutniejsze od dorosłych.
To właśnie w takiej rzeczywistości splatają się ze sobą losy pewnej kobiety i kilkunastoletniej dziewczynki...
Czy ucieczka z takiego piekła jest możliwa? I czy koszmarny świat tak wirtuozersko odmalowany przez Lessing rzeczywiście różni się od naszego świata?
"Pamiętnik przetrwania" Doris Lessing określała jako "próbę autobiografii", lecz jest to przede wszystkim przejmująca, magiczna, nie pozbawiona ironii powieść o ponurej przyszłości i o tym, co może uchronić człowieka przed ostateczną zagładą.
(http://www.wydawnictwoliterackie.pl/ksiazka.php?ID=1712
)
|
Doris Lessing, z domu Doris May Tayler (ur. 22 października 1919 w Kermanszah w Persji) - pisarka brytyjska, laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury.
Dzieciństwo i młodość spędziła w Rodezji Południowej. W roku 1948 przeprowadziła się do Anglii. Była znana z krytycznych opinii o polityce wewnętrznej RPA ery apartheidu.
Uznanie zdobyła dzięki książkom psychologicznym i obyczajowym z życia kobiet. Ze względu na wymowę części swojej twórczości Doris Lessig stała się żywym symbolem marksizmu, feminizmu, antykolonializmu i sprzeciwu wobec apartheidu. Jest autorką ponad czterdziestu dzieł. Kilka jej książek należy do gatunku science-fiction.
11 października 2007 przyznano jej literacką Nagrodę Nobla, uzasadniając wybór stwierdzeniem: ...jej epicka proza jest wyrazem kobiecych doświadczeń. Przedstawia je z pewnym dystansem, sceptycyzmem, ale też z ogniem i wizjonerską siłą.
Licząca 88 lat pisarka jest najstarszą osobą nagrodzoną literacką Nagrodą Nobla.
(http://pl.wikipedia.org/wiki/Doris_Lessing
)
|  |
 |
Książka nagrodzona Nagrodą Literacką NIKE 2007.
Książka nominowana do Nagrody Literackiej Gdynia 2007.
Książka nagrodzona przez "Magazyn Literacki KSIĄŻKI" jako "książka roku 2006".
10 lat po "Widnokręgu" nowa wielka powieść Wiesława Myśliwskiego.
Narrator w monologu skierowanym do tajemniczego przybysza dokonuje bilansu całego życia. W jakim stopniu sam wpłynął na swój los, a jak bardzo ukształtowały go traumatyczne doznania z dzieciństwa i zakręty polskiej historii? Powieść Myśliwskiego to swoista medytacja nad rolą przeznaczenia i przypadku w ludzkim życiu. Piękna, mądra książka, do której chce się powracać.
(http://www.znak.com.pl/book.php?id=1702
)
|
Prozaik, dwukrotny laureat nagrody literackiej Nike, Ukończył filologię polską na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 1975 redaktor kwartalnika "Regiony" . W 1994 redaktor czasopisma "Sycyna". Długoletni redaktor w Ludowej Spółdzielni Wydawniczej.
Autor powieści obyczajowo-psychologicznych z życia wsi, ukazujących tradycję kulturową w kontekście krytycznie traktowanej współczesnej cywilizacji: "Nagi sad" (1967), metaforyczno-symboliczny "Pałac" (1970), epicka powieść "Kamień na kamieniu". Dramaty "Klucznik" (Dialog 1978, wystawienie 1978), "Złodziej" (Dialog 1973, wystawienie 1974).
Myśliwski uważany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli tzw. nurtu chłopskiego w prozie powojennej.
(http://ksiazki.wp.pl/katalog/autorzy/id,4043,autor.html
)
|  |
 |
Nowa, bardzo oczekiwana powieść, której pisarka poświęciła ostatnie trzy lata pracy. Bieguni to książka odważna, w której Olga Tokarczuk opowiada o sobie i o swoim widzeniu świata.
"Ta książka stara się być lojalna wobec kakofonii i dysonansu naszego doświadczenia świata, wobec niemożliwości jego ujednolicenia, wobec jego chaosu, rozpadania się i ponownego tworzenia nowych konfiguracji.
Jestem w niej wierna peryferiom, obszarom niedopowiedzianym, zamazanym. Powtarzam w niej własne błędy i wydaje mi się to absolutnie konieczne."
Olga Tokarczuk
(http://www.wydawnictwoliterackie.pl/ksiazka.php?ID=1683)
|
(Ur. 1962) - wybitna prozaiczka i eseistka, uhonorowana wieloma nagrodami, m.in. Nagrodą Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek, Nagrodą Fundacji im. Kościelskich oraz trzema nominacjami do nagrody literackiej Nike. Trzykrotna laureatka nagrody czytelników Nike. Jej powieść "Dom dzienny, dom nocny" znalazła się na tzw. krótkiej liście nominowanych do Międzynarodowej Dublińskiej Nagrody Literackiej IMPAC.
(http://www.wydawnictwoliterackie.pl/ksiazka.php?ID=1683)
Warto zajrzeć też na stronę Wydawnictwa Literckiego :
(http://tokarczuk.wydawnictwoliterackie.pl/galeria.php
)
|  |
 |
Stary urzędnik, który przypomina ludziom ich zagubione wspomnienia, odkrywa bolesną prawdę o sobie samym... Kupiony na straganie za dwa dolary kapelusz zamienia zwykłego szarego człowieka w supergwiazdę Nowego Jorku... Przebywający w Warszawie amerykański biznesmen rzuca się w pościg za tajemniczą kobietą, by usłyszeć od niej wyrzuty za zerwany romans...
(http://ksiazki.wp.pl/katalog/ksiazki/ksiazka.html?kw=42604
)
|
Data urodzenia: 1949-01-26
Miejsce urodzenia: Nowy Jork, Nowy Jork, USA
Strona www:http://www.jonathancarroll.com/
Wykładowca literatury amerykańskiej, autor "Dziecka na niebie", "Zaślubin patyków" i wielu innych powieści oraz zbiorów opowiadań i scenariuszy filmowych. Jest jednym z najpopularniejszych i najoryginalniejszych współczesnych pisarzy. Jego twórczość określa się czasem mianem europejskiej wersji realizmu magicznego.
(http://ksiazki.wp.pl/katalog/autorzy/id,1732,autor.html
)
|  |
Data urodzenia: 1952-01-01
Strona www: http://www.martafox.republika.pl/
Adres e-mail: martafox@katowice.home.pl
Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Śląskim. Felietonistka miesięcznika "Śląsk".
Debiut literacki - rok 1989 - opowiadanie Gra, drukowane w "Tak i Nie".
Laureatka wielu głównych nagród w ogólnopolskich konkursach literackich (m.in. głównej w dziedzinie krytyki literackiej w Warszawskiej Jesieni Poezji - za esej o Annie Sexston). Otrzymała także dwukrotnie Grand Prix w Ogólnopolskim Konkursie Literatury Miłosnej - w 1989 (proza) i w 1994 (poezja).
(http://ksiazki.wp.pl/katalog/autorzy/id,3451,autor.html
)
| |
 |
Do rodziny Gwidoszów przyjeżdża ich kuzynka z Łomży, nastoletnia Edyta. Dramatyczne okoliczności sprawiły, że nagle musiała zmienić swoje miejsce zamieszkania i szkołę. Tęskniąca za ciepłem, akceptacją i przyjaźnią dziewczyna nie może się z początku odnaleźć w nowym środowisku. W szkole doznaje wielu przykrości, Gwidoszowie zaś szokują ją swoim stylem życia.
Edyta poznaje wielu różnych ludzi. Każda znajomość i zdarzenie są przez nią dokładnie analizowane. Na naszych oczach bohaterka dorasta do trudnych decyzji. W rezultacie postanawia wiele zmienić w swoim życiu.
(http://ksiazki.wp.pl/katalog/ksiazki/ksiazka.html?kw=35963
)
|
Jest pedagogiem-terapeutą. Jej felietony, opowiadania i odpowiedzi na listy można czytać w pismach: "Cogito", "Victor Gimnazjalista", "Victor Junior", "Magazyn 13-tka", "Edukacja Twojego Dziecka." Współpracuje też z "Filipinką". Jest autorką popularnych wśród młodzieży powieści "Wszystko, tylko nie mięta" oraz "Diupa". "Krzywe 10" to jej trzecia powieść.
Mieszka z mężem i 9-letnią córką Idą na warszawskim Bródnie.
(http://ksiazki.wp.pl/katalog/autorzy/autor.html?id=54037)
|  |
 |
Najnowsze dzieło włoskiego mistrza, zaskoczy jego czytelników. Oprócz charakterystycznych dla Umberta Eco innowacji w zakresie techniki narracji, serwowanych hojną ręką opowieści o ludzkich losach, olbrzymiej wiedzy z różnych dziedzin nauki, a także misternej siatki aluzji, odniesień, cytatów z literatury obcej, zarówno tej wysokich lotów, jak i zupełnie niskich, Tajemniczy płomień królowej Loany zawiera dwa całkiem nowe elementy. Pierwszym z nich są ilustracje z czasów młodości autora - fotografie z rodzinnego albumu, obrazki ze szkolnych podręczników, okładki książek i płyt, strony gazet i kolorowych tygodników, komiksy, znaczki pocztowe, plakaty wyborcze - drugim natomiast jest obecność materiałów autobiograficznych, nieznacznie tylko zmodyfikowanych poprzez zmianę tożsamości postaci, nazw własnych czy pewne niedomówienia. Mamy tu do czynienia z autorem, który odtwarzając biografię swego pokolenia, odsłania samego siebie, snuje gęstą pajęczynę wspomnień z dzieciństwa i lat młodzieńczych.
(http://ksiazki.wp.pl/katalog/ksiazki/kw,37654,ksiazka.html
)
|
Włoski teoretyk literatury, beletrysta. Profesor semiotyki na uniwersytecie w Bolonii.
Debiutował w 1956 rozprawą na temat średniowiecznej estetyki. Autor wielu prac naukowych, m.in.: "La struttura assente" (Nieobecna struktura), "Le forme del contenuto" (Formy treści) i fundamentalnego "Trattato della semiotica generale" (Traktat semiotyki ogólnej).
W Polsce wydane zostały jego dwie prace: "Dzieło otwarte" i "Pejzaż semiotyczny". Jako beletrysta debiutował w 1980, bestsellerem została jego powieść "Il nome della rosa" (1982, wydanie polskie Imię róży), która uzyskała francuską nagrodę Medicis oraz została sfilmowana. Eco zajmuje się badaniem mechanizmów kultury masowej, którą pojmuje w kategorii faktu komunikacyjnego, a semiotykę wykorzystuje jako narzędzie opisu form społecznych.
Jego zainteresowania sięgają literatury trywialnej, prasy codziennej, komiksu, piosenki. Semiotyka Eco stała się modnym kierunkiem filozofii, do czego w szczególności przyczyniły się jego dzieła - "Teoria semiotyki" (1978) i "Rola czytelnika" (1979).
(http://ksiazki.wp.pl/katalog/autorzy/id,3862,autor.html
)
|  |
 |
"Cofam wypowiedziane słowa" to druga - po "Dniu zwycięstwa" - część trylogii poświęconej Gieorgijowi Żukowowi, jednemu z najbardziej znanych radzieckich dowódców okresu Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Ze wspomnień marszałka wyłania się obraz idealny: genialnego taktyka, współtwórcy zwycięstwa nad III Rzeszą, dobrego dla żołnierzy oficera. I ten właśnie obraz Suworow bezlitośnie rozbija, ukazując przez pryzmat wszystkich klęsk Żukowa całą prawdę o bezwzględnym karierowiczu i zbrodniarzu wojennym. "Cofam wypowiedziane słowa" prowokuje podwójnie: Suworow bynajmniej nie zmienia zdania o Żukowie, co więcej, zachęca czytelników, by podjęli z nim trud odbrązawiania tej postaci.
(http://www.merlin.com.pl/frontend/towar/480730#fullinfo
)
|
Rosyjski pisarz i historyk. Był oficerem wywiadu w sztabie okręgu wojskowego. Od 1970 roku - w nomenklaturze KC KPZR. W 1974 roku ukończył Wojskową Akademię Dyplomatyczną. Cztery lata - jako dyplomata radzieckiego MSZ - pracował w rezydenturze wywiadu wojskowego Sztabu Generalnego Armii Radzieckiej (GRU) w Genewie. W 1978 roku uciekł do Wielkiej Brytanii. Wyrokiem Sądu Najwyższego ZSRR skazany zaocznie na karę śmierci. Po upadku komunizmu wyroku śmierci nie uchylono.
Autor wielu książek demaskujących mitologię ZSRR, m.in.: "Akwarium", "Żołnierze wolności", "Specnaz", "Lodołamacz", "Dzień M", "GRU - radziecki wywiad wojskowy".
(http://ksiazki.wp.pl/katalog/autorzy/id,29480,autor.html
)
|  |
 |
Nieśmiały wirtuoz fortepianu nie spodziewa się, że odmieni jego życie poznana na przyjęciu dziewczyna. Nie przeczuwa, że czekają go lata miłości namiętnej i niewiarygodnej, ani, że będą o niego toczyć grę potężne siły, śledzące każdy jego krok.
Bo też nikt z nas nie domyśliłby się, co może się kryć pod pozorem codzienności, ot, choćby w budynku warszawskiego liceum. Godna XXI wieku książka w książce, zapraszająca czytelnika do gry. Pierwsza i główna jej część błyskotliwie przenosi nas z jednej sfery rzeczywistości -- lub nierzeczywistości -- do drugiej. Ciekawie opowiedziany dramat obyczajowy w realiach wczesnych lat dziewięćdziesiątych przeistacza się z wolna w szaloną love story. Lecz wkrótce, ku swemu zaskoczeniu, czytelnik odnajduje się w świecie science-fiction, zaludnionym robotami pracującymi dla KGB -- najprawdziwsza fantastyka z wątkiem szpiegowskim. Epilog pozwala spojrzeć na sprawy z zewnątrz: poznajemy rzekomego autora tej powieści i dzieje nieszczęśliwych jej inspiratorów -- także niestety wplątanych w cybernetyczne machinacje KGB.
(http://czytelnia.onet.pl/0,465,0,1,nowosci.html
)
|
Pisarz i dziennikarz radiowy. Z wykształcenia polonista, był pracownikiem naukowym Uniwersytetu Warszawskiego, nauczycielem w szkole średniej, publicystą "Gazety Wyborczej", krytykiem literackim i dziennikarzem telewizyjnym. Jest autorem m.in. "Apokryfu Agłai", "WieloScianu", tomu opowiadań "Linia nocna", "Prądu zatokowego" oraz autobiografii duchowej pt. "Ach"."Złoty Grot" - nagrodę Stowarzyszenia Sztuka-Edukacja-Promocja "dla twórcy, którego działalność i dokonania inspirują do aktywności młodych humanistów. Jego książki były tłumaczone na języki: serbski, rosyjski, węgierski.
(http://czytelnia.onet.pl/2,1021903,rozne.html
) |  |
 |
"Od pierwszego ich pocałunku minęły już dwa miesiące" - tak zaczyna się 17. tom "Jeżycjady" Małgorzaty Musierowicz. Czyj to był pocałunek? Kto planuje potajemny ślub? Komu zostanie podana tytułowa czarna polewka? Wszystkie odpowiedzi na te pytania , a także wiele zaskakujących historii z życia Waszych ulubionych bohaterów znajdziecie w "Czarnej polewce".
Na okładce książki widnieje pochylona nad talerzem zupy twarz Ignacego Grzegorza Stryby. Nastoletni syn Gabrysi Borejko, jednej z bohaterek Jeżycjady, będzie główną postacią książki.
(http://www.iik.pl/ksiazki.php/1327)
|
Małgorzata Musierowicz - ur. 9 stycznia 1945 w Poznaniu. Autorka utworów dla dzieci i młodzieży, ilustratorka książek dla dzieci i młodzieży, projektantka zabawek.
Ukończyła Liceum Dwujęzyczne im. Dąbrówki w Poznaniu oraz PWSSP w Poznaniu. Z zawodu grafik. Od 1994 pisuje felietony do "Tygodnika Powszechnego". Debiutowała w połowie lat siedemdziesiątych powieścią "Małomówny i rodzina", rozpoczynając cykl pełnych ciepła i humoru powieści dla dziewcząt - "Jeżycjada", zwany tak od poznańskiej dzielnicy Jeżyce, w której mieszkają jego bohaterowie. Musierowicz napisała także wiele książek dla młodszych dzieci. Na motywach powieści "Kłamczucha" powstał film, zrealizowany przez A. Sokołowską. W 1982 roku na Listę Honorową im. H.Ch. Andersena wpisano "Kwiat kalafiora". Za swoje książki pani Małgorzata otrzymała wiele nagród, m.in. za drugą, "Kłamczuchę", przyznano jej "Złote koziołki".
Małgorzata Musierowicz jest siostrą Stanisława Barańczaka, znanego poety i tłumacza. Mężatka, babcia, matka czworga dzieci. Wszyscy mieszkają w dużym, przedwojennym, poznańskim domu. Państwo Musierowiczowie są z zawodu plastykami, a że wszyscy w domu lubią czytać, cały dom przepełniony jest książkami, sztalugami oraz obrazami.
(http://pl.wikipedia.org/wiki/Musierowicz
)
|  |
 |
Pierwsza przetłumaczona na język polski powieść najsłynniejszego obecnie pisarza tureckiego, laureata literackiej Nagrody Nobla.
Za sensacyjno-kryminalną fabułą kryje się próba dotarcia do źródeł współczesnego terroryzmu. Impulsem do napisania książki stało się pogorszenie stosunków między Wschodem a Zachodem po atakach na WTC. Młody poeta, Ka wraca po 12 latach emigracji w Niemczech do ojczystej Turcji na pogrzeb matki. W małym anatolijskim miasteczku Kars podejmuje próbę odzyskania młodzieńczej miłości, a przy okazji pisze artykuł na temat serii tajemniczych samobójstw wśród młodych dziewcząt, którym zakazano noszenia muzułmańskich chust. Prowadząc swe dziennikarskie śledztwo Ka poznaje miejscowe władze, rozmawia ze studentami, kandydatem na burmistrza w nadchodzących wyborach, sufickim szejkiem, pierwszym islamskim pisarzem science fiction i terrorystą. Nawiedzająca nagle okolicę potężna zamieć śnieżna na klilka dni odcina miasteczko od reszty świata. Kars staje się widownią bardzo współczesnego i tragicznego w skutkach konfliktu politycznego, w który zaangażowane są miejscowe świeckie władze, wyznawcy islamu i Kurdowie.
(http://www.merlin.com.pl/frontend/towar/480163#fullinfo
)
|
Laureat Literackiej Nagrody Nobla 2006
Pochodzący z Turcji, jeden z najwybitniejszych pisarzy europejskich, zdobywca wielu nagród literackich, m.in. IMPAC. Jego książki przetłumaczono na ponad 30 języków na całym świecie.
Studiował architekturę i dziennikarstwo w Stambule i Columbia University w Nowym Jorku. Sławę przyniosły mu powieści historyczne: "Biały Zamek" (z wieloma wątkami polskimi), "Nazywam się Czerwień" oraz współczesna, polityczna "Śnieg".
(http://ksiazki.wp.pl/katalog/autorzy/autor.html?id=40219
)
|  |
 |
Książka jest zbiorem 17 krótkich opowiadań opartych na prawdziwych wydarzeniach. Autor przekonuje w niej, że czasami warto zapomnieć jakąś cześć życia, aby zrodzić tęsknotę za samym sobą, że wszystko co nas otacza przybiera czasem pozorną postać, że to na co spoglądamy nie do końca jest prawdą.
O funkcji istnienia i matczynej miłości, o teologii tolerancji, o niedojrzałości dojrzałych, o poniedziałkowych spotkaniach z Bogiem, o względności grzechu, o miłosnych uniesieniach, o poczuciu odrzucenia i wiążącej się z tym samotności, o nadziei i niespełnionych marzeniach, o tym i o wielu innych zależnościach w najnowszej książce Janusza Leona Wiśniewskiego.
(http://ksiazki.wp.pl/katalog/ksiazki/kw,1641,ksiazka.html
)
|
Janusz Leon wisniewski ukończył ekonomię i fizykę na Uniwersytecie im. Kopernika w Toruniu. Obronił doktorat na Politechnice Warszawskiej z informatyki. Habilitował się z chemii na Łódzkim Uniwersytecie Technicznym. Pracuje w firmie zajmującej się systemami informatycznymi, przeznaczonymi dla chemików.
Opublikował: "S@motność w sieci" (2001)- ekranizacja 22 wrzesień 2006, "Zespoły napięć" (2002), "S@motność w sieci: Tryptyk" (2003), "Los powtórzony" (2004), "Intymna teoria względności" (2005). Jest także współautorem i redaktorem pisanej przez internautów powieści "Martyna" (2003) oraz współautorem publikacji "Podręcznik chemoinformatyki. Od danych do wiedzy" (2003).
Gości swej strony internetowej wita "zdaniem dnia": "Boże, pomóż mi być tym człowiekiem, za którego bierze mnie mój pies". Jest prawdziwym "człowiekiem Renesansu". Mieszka w Niemczech.
(http://www.merlin.com.pl/frontend/towar/480165#fullinfo
) |  |
 |
Czternastoletnia Anna ma poważne kłopoty. Nie może porozumieć się z rodzicami, a zwłaszcza z wymagającym i surowym ojcem. Wagaruje, wpada w podejrzane towarzystwo. W efekcie ojciec wysyła ją na trzymiesięczny obóz dla dziewcząt organizowany na małej wyspie u wybrzeży Florydy. Pobyt tam ma ją zresocjalizować i nauczyć szacunku dla starszych. Tymczasem splot nieoczekiwanych i dramatycznych wydarzeń powoduje, że wyprawa okaże się dla Anny i jej towarzyszek prawdziwą lekcją przetrwania.
Powieść młodego (rocznik 1975) amerykańskiego pisarza opowiada o młodzieży przedwcześnie dojrzałej, ale zdezorientowanej i zagubionej we współczesnym świecie. Mówi też o potrzebie przyjaźni i zrozumienia - wszystkie jej bohaterki dźwigają bagaż doświadczeń, z którymi pozostawiono je same sobie - oraz o tym, jak wyzwania losu ujawniają prawdziwe oblicza ludzi.
(http://www.proszynski.pl/asp/fiszka.asp?ksiazka_id=3058
)
|
Alex McAulay urodził się w 1975 roku w Seattle, USA, w stanie Washington. Ukończył studia na Uniwersytecie Browna. Obecnie jest doktorantem na wydziale literatury Uniwersytetu Północnej Karoliny.
Pod pseudonimem Charles Douglas wydał kilka płyt rockowych, które nagrał razem z członkami zespołów Velvet Undergrond i The Pixies.
Mieszka w Carrboro w Północnej Karolinie ze swoją dziewczyną Lisą i kotem Ishmaelem, pracując nad swoją drugą powieścią.
(http://www.proszynski.pl/asp/autorzycd.asp?autor_id=4078
)
|  |
 |
Czy można zaprzyjaźnić się na polecenie? No właśnie! Polecenie takie, nieomal rozkaz, otrzymuje nasza stara znajoma, Wiktoria, której w "Zapiskach stanu poważnego" udało się urodzić synka, a w "Romansie na receptę" - szczęśliwie wyjść za mąż. W jej życie wkracza energicznie Adela, śpiewaczka operowa, sopran wędrowny (z braku stałego etatu). Piękna, utalentowana, pełna życia i temperamentu... na dodatek w konflikcie z własnym mężem, który coraz gorzej znosi jej ciągłe nieobecności i brak trzydaniowych obiadków domowych. A tymczasem Wika dla swojego męża ma coraz mniej czasu, wróciła bowiem do swojej pierwszej miłości - pracy dziennikarki telewizyjnej.
No i jak tu w tych warunkach zapewnić Czytelnikom tzw. szczęśliwy happy end? Nie jest łatwo, nie jest łatwo!...
(http://www.proszynski.pl/asp/fiszka.asp?ksiazka_id=4694
)
|
Mieszka w Szczecinie. Szczęśliwy przypadek sprawił, że nie dostała się na prawo i rozpoczęła pracę w telewizji, która stała się miłością jej życia. Ukończyła polonistykę na uniwersytecie w Poznaniu. W stanie wojennym uczyła polskiego i historii w Podgórzynie w Karkonoszach, potem przez sześć lat była nauczycielką w szczecińskich szkołach. Dzięki doświadczeniom z tego okresu powstał bestseller "Jestem nudziarą". W 1989 roku, jak wielu wyrzuconych wcześniej dziennikarzy, powróciła do pracy telewizji. Kocha muzykę: klasyczną, symfoniczną, folk irlandzki oraz szanty. Kocha góry w każdej postaci. Kocha ludzi (z wyjątkiem wrednych i głupich). Kocha psy (bez wyjątku).
(http://www.proszynski.pl/asp/autorzycd.asp?autor_id=3594)
|  |
 |
Zbiór reportaży "Piekło jest gdzie indziej" to efekt obejmującej prawie dekadę współpracy z "Gazetą Wyborczą". Teksty w nim zamieszczone powstawały na przestrzeni lat, nie zawsze są dziś aktualne (opowiadają na przykład o codziennym życiu, a raczej nocowaniu Husajna), ale od razu znać, że nie są to pisane na fali zainteresowania Bliskim Wschodem i terroryzmem bezrefleksyjne obrazki. Beata Pawlak chciała Islam nie tylko tolerować, chciała go zrozumieć i do tego dążyła w swoich tekstach. Pragnęła przybliżyć czytelnikowi egzotyczny świat. Nie było to zadanie łatwe, bo dla wielu mieszkańców Algierii, Iraku, czy Libanu nie ma rozdziału na sferę sacrum i profanum. Z kreślonych przez dziennikarkę ludzkich losów wyłania się różnorodny obraz egzystencji w krajach, ogarniętych wojną domową, w czasie przewrotów, czy dyktatury. Nawet na losach ludzi, którzy wyemigrowali i żyją teraz w Europie cieniem z różną intensywnością kładą się blokady, odcięte głowy na klatkach schodowych, zamachy, dzielnice, w które nikt rozważny się nie zapuszcza .
(http://www.proszynski.pl/asp/recenzjecd.asp?recenzja_id=377
)
|
Beata Pawlak miała wszystko, co się składa na talent urodzonego reportera: spostrzegawczość, pamięć szczegółów, dar nawiązywania kontaktów z ludźmi i wzbudzania ich ufności, dar słowa. Jeździła po Polsce, opisywała ludzkie szczęścia i nieszczęścia, ale prawdziwą, żywą radość odczuwała w podróżach zagranicznych, kiedy poznawała inne kraje, ich mieszkańców, kulturę i mogła o tym opowiadać w swoich tekstach.
Jest autorką powieści "Aniołek" (2003) i reporterskich szkiców "Mamut i petard, czyli co naprawdę cudzoziemcy myślą o Polsce i Polakach" (2001). Reportaże prezentowane w tym tomie to efekt dziewięciu lat pracy Beaty Pawlak. Odwiedziła 25 krajów (m.in. Egipt, Turcję, Liban, Irak, Tunezję). Pracowała w izraelskim kibucu i umieralni Matki Teresy w Kalkucie. Mieszkała w chacie na polu ryżowym w Indonezji i w namiocie w Kenii.
Była wysłanniczką "Gazety Wyborczej" w czasie wojny domowej w Algierii.
W marcu 2002 roku wyruszyła w wielką podróż po Azji. 12 października zginęła w zamachu terrorystycznym na Bali. W testamencie, który spisała przed wyjazdem, przeznaczyła swoje oszczędności na doroczną nagrodę za cykl reportaży poświęconych sprawom innych cywilizacji, kultur, religii.
(http://www.proszynski.pl/asp/fiszka.asp?ksiazka_id=2781
) |  |
 |
Kim jestem? Gdzie jest mój ojciec? Dlaczego muszę opowiadac o swoim życiu obcemu człowiekowi? Dlaczego potrzebuję lekarstw? Te i inne pytania zadaje sobie Adam Farmer, gdy podczas samotnej wycieczki rowerowej analizuje całe życie: szpiegowanie i podsłuchiwanie rodziców, skryte marzenia zostania słynnym pisarzem, wspomnienia pierwszej miłości. Wszystko wraca do niego, by wyjaśnić podwójną tożsamość - nowe imię i nazwisko, zmianę miejsca zamieszkania, zachowanie rodziców, wypadek... Kilkunastoletniego chłopca otaczają dziwni ludzie. Zapełnianie luk w pamięci i podążanie za wskazówkami podsuwanymi przez tajemniczego rozmówcę pozwala odkrywać przeszłość Adama, ale nie do końca. Nie ma jednoznacznej interpretacji tej historii.
(http://www.gkn-prus.com.pl/modules.php?name=Sklep&plik=lista&nazwa=opis&kod=8323721165)
|
 |
Diupa pojawiła się pewnego jesiennego dnia na balkonie jednego z bródnowskich bloków. I została, zmieniając życie Wiktora, Wiki, całej rodziny Rybackich i niemal połowy dzielnicy. Diupa to druga część warszawskiej serii rodzinnej, którą wiosna otworzyła książka opowiadająca o perypetiach zaprzyjaźnionej z Rybackimi rodziny Gwidoszów - "Wszystko tylko nie mięta".
W tych kolorowych okładkach toczy się życie pewnego rodzeństwa - Malwiny i Kuby oraz ich rodziców i młodszej siostry, czyli mieszkającej w bloku na Bródnie rodziny Gwidoszów. Mnóstwo tu bliskich Wam uczuć i problemów, przede wszystkim tych sercowych. Zatem, na przekór tytułowi, bardzo to wszystko pachnie miętą.
(http://ksiazki.wp.pl/katalog/ksiazki/ksiazka.html?kw=7969)
|
Jest pedagogiem-terapeutą. Jej felietony, opowiadania i odpowiedzi na listy można czytać w pismach: "Cogito", "Victor Gimnazjalista", "Victor Junior", "Magazyn 13-tka", "Edukacja Twojego Dziecka." Współpracuje też z "Filipinką". Jest autorką popularnych wśród młodzieży powieści "Wszystko, tylko nie mięta" oraz "Diupa". "Krzywe 10" to jej trzecia powieść.
Mieszka z mężem i 9-letnią córką Idą na warszawskim Bródnie.
(http://ksiazki.wp.pl/katalog/autorzy/autor.html?id=54037)
| |
 |
"Jadąc do Babadag" to książka o podróży przez zapomnianą Europę. Nie ma w niej stolic, nie ma metropolii - jest europejska prowincja od Beskidu Niskiego aż po Albanię. Bardzo możliwe, że jest to wyprawa w europejską "podświadomość", podróż w rejony, o których jednocząca się i modernizująca Europa wolałaby nie pamiętać.
Polska, Słowacja, Węgry, Rumunia, Słowenia, Albania, Mołdawia - przez te kraje podróżuje autor. Samochodem, autostopem, pociągiem. Ale jednocześnie jest to podróż w głąb świadomości mieszkańca tej części Europy, która zawsze była uważana za gorszą, zapóźnioną, prymitywną i zacofaną.
Jednak autor ogląda te kraje w sposób pozbawiony kompleksów. Czasami ma się nawet wrażenie, że to jedyne kraje na Ziemi, co pozwala uniknąć nudnych i jałowych porównań z Zachodem bądź Wschodem.
"Jadąc do Babadag" to książka przygodowa i podróżnicza. Nie tylko w sensie geograficznym, ale także - a może przede wszystkim - duchowym.
(http://www.vivid.pl/php/ksiazki/detale.php3?id=570820&pp=1000
)
|
Ur. w 1960 r. w Warszawie, prozaik, poeta, krytyk literacki. Pisze do takich gazet jak: "Tygodnik Powszechny", "Gazeta Wyborcza", "Tytuł", "Frankfurter Allgemeine Zeitung" i in. Właściciel niesztampowej biografii: usuwany ze szkół, był zaangażowany w ruchu pacyfistycznym, zdezerterował z wojska, za co trafił na półtora roku do więzienia. Na podstawie tego ostatniego doświadczenia powstał debiutancki zbiór opowiadań "Mury Hebronu" (Warszawa 1992, 1996, Czarne 1999, Wołowiec 2000, 2001), będący zapisem drastycznych obrazów z życia w celi. W 1994 roku opublikował tom poezji "Wiersze miłosne i nie", a rok później powieść "Biały kruk" (wcześniej pojawiła się we fragmentach, w "Czasie Kultury"), na podstawie której Jerzy Zalewski nakręcił film "Gnoje". W 1995 roku ukazały się "Opowieści galicyjskie", jedna z najpopularniejszych jego książek, a następnie "Przez rzekę" (Czarne 1996), "Dukla" (Czarne 1997, 1999), entuzjastycznie przyjęta przez krytykę, Dwie sztuki (telewizyjne) o śmierci (1998), "Jak zostałem pisarzem" (próba autobiografii intelektualnej) (Czarne 1998), "Dziewięć" (Czarne 1999, Wołowiec 2003), oraz "Tekturowy samolot" (Wołowiec 2000, 2001, 2002) - zbiór szkiców, esejów i małych próz pisanych w latach 90. W 2000 roku, wspólnie z Jurijem Andruchowyczem, wydał "Moją Europę". "Dwa eseje o Europie zwanej Środkową", z Olgą Tokarczuk i Jerzym Pilchem "Opowieści wigilijne", a rok później tom opowiadań "Zima" (Wołowiec 2001). Laureat nagrody Fundacji Kultury (1994), Fundacji im. Kościelskich (1995), im. S. B. Lindego (2002), kilkakrotnie nominowany do literackiej nagrody NIKE. Otrzymał te nagrodę w 2005 r. za książkę "Jadąc do Babadag".
Jego książki zostały przetłumaczone m.in. na angielski, fiński, francuski, holenderski, niemiecki, rosyjski, norweski, ukraiński, węgierski i włoski. Mieszka w Beskidzie Niskim.
(http://czytelnia.onet.pl/2,1021395,rozne.html
) |  |
 |
Druga, po debiutanckich "Opowieściach słychanych" (1999) nominacja do nagrody NIKE. Opowiedziana przez dziecko historia toksycznej rodziny ze Śląskiem w tle, chociaż, jak dodaje sam autor - "Akcja powieści mogłaby toczyć się właściwie wszędzie. Śląskość jest jedynie jej wymiarem geograficznym".
Książka o dziecięcym smutku, o rozczarowaniach i niespełnionych marzeniach, o upokorzeniu, o wrażliwości, którą łatwo zdusić i przemocy, ale nie tylko fizycznej. I o tym, że porozumienie, nawet z najbliższymi, jest chyba niemożliwe. "Gnój" wykracza poza ramy realistycznej powieści, ma tajemniczą, niepokojącą aurę. "Czułem, że to będzie moje opus magnum" - mówił Kuczok w wywiadzie udzielonym "Gazecie".
(http://serwisy.gazeta.pl/nike/1,55165,2081899.html?v=0&f=151)
|
Wojciech Kuczok (ur. 1972) - poeta, prozaik, krytyk filmowy. Opublikował tom opowiadań "Opowieści słychane" (1999), który został nominowany do Nagrody Literackiej NIKE i nagrodzony przez Polskie Towarzystwo Wydawców Książek w roku 2000, a także zbiór opowiadań "Szkieleciarki" (2002) oraz tom poezji "Opowieści samowite" (1996). W 2003 roku nakładem WAB ukazała się powieść "Gnój", uznana za Książkę Wiosny 2003 Poznańskiego Przeglądu Nowości Wydawniczych, nagrodzona Paszportem "Polityki" za rok 2003 w dziedzinie literatury oraz nominowana do NIKE 2004. Wojciech Kuczok napisał także scenariusz filmu fabularnego "Pręgi" wyreżyserowanego przez Magdalenę Piekorz, w którym główne role zagrali Michał Żebrowski i Jan Frycz.
(http://czytelnia.onet.pl/2,1118567,rozne.html)
|  |
 |
Choroba nowotworowa jest w Polsce nadal tematem tabu. Kamil Durczok w rozmowie z Piotrem Mucharskim pokazuje, że opowieść o zmaganiach z rakiem nie musi być sensacyjną wiwisekcją. W szczery i przejmujący sposób opowiada o lęku przed chorobą, sile nadziei - i zachęca do profilaktyki. Rozmowę wzbogacają głosy onkologów: profesora Bogusława Maciejewskiego i docenta Krzysztofa Składowskiego oraz Marianny Durczok, żony Kamila.
Książka ta jest dedykowana Marcinowi Pawłowskiemu i jemu poświęcony jest epilog.
(http://czytelnia.onet.pl/0,6552,0,1,nowosci.html
)
|
Kamil Durczok zaczynał pracę w 1991 roku w Radiu Katowice. W wieku 24 lat został dyrektorem Radia Top w Katowicach. W 1994 roku zaczął współpracować z Telewizją Katowice, gdzie przeprowadzał wywiady z politykami. Miał własny program "Rozmowy tygodnia". Pisał felietony do "Trybuny Śląskiej". Na antenie ogólnopolskiej debiutował w programach "Studio parlamentarne" i "Przegląd publicystyczny" w TV Polonia. Potem prowadził "Debatę" w TVP 1 i "W centrum uwagi". Obecnie można go oglądać w "Wiadomościach" i w "Forum".
|  |
 |
"Solaria" to najsłynniejsza książka Lema: klasyczne dzieło mówiące o spotkaniu człowieka z Obcym z kosmosu, fascynujące nie tylko dlatego, że kosmiczna istota w niczym nie przypomina człowieka, ale też dlatego, że z samego spotkania pisarz wysnuł fabułę zarówno awanturniczą i emocjonującą, jak romansową - i do tego filozoficzną w podtekście.
(http://lem.onet.pl/298,1,1,1016261,ksiazki.html
)
|
Urodził się w 1921 we Lwowie, od 1946 mieszka w Krakowie. Będąc klasykiem science fiction, Lem nie należy do autorów typowych dla gatunku, choćby dlatego, że wybrał go trochę z musu w latach 40., gdy polityczny ucisk stalinizmu nie pozwalał mu wypowiadać się otwarcie w powieściach współczesnych. Z wykształcenia lekarz i teoretyk nauki, obeznany też świetnie z teorią ewolucji, matematyką, cybernetyką, astronomią, fizyką, a także literaturoznawstwem i wielu innymi naukami, Lem stał się uniwersalnym "poszukiwaczem mądrości", filozofem i badaczem dróg, jakie wykreśla przed ludzkością rozwój nauki i technologii.
http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/os_lem_stanislaw
(http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/os_lem_stanislaw
) |  |
 |
Bohaterką "Aniołka" jest Karolina. Karolina nie jest osobą młodą i wydawałoby się, że swoje w życiu osiągnęła. A jednak zdąży jeszcze pochować swego męża (który mimo to wcale nie stanie się w jej życiu mniej obecny), pokochać i być kochaną. Zdąży też nam opowiedzieć o swoich jakże zwykłych, a jednak tak niezwykłych losach. Ta niesamowita książka zaczyna się od zdania: "W piątek Karolinie przyśniło się, że jest trupem" i mimo że śmierć jest w niej wszechobecna, "Aniołek" to czysta afirmacja życia. Historia opowiedziana przez Beatę Pawlak jest zaskakująco dojrzała, napisana z pogodnym dystansem i znakomitym poczuciem humoru, a przy tym, co rzadkie w literaturze współczesnej, porusza sprawy ostateczne.
(http://www.proszynski.pl/asp/fiszka.asp?ksiazka_id=2283)
|
W 2002 roku na Bali zginęła polska dziennikarka Beata Pawlak. Była jedną z 200 ofiar zamachu terrorystycznego. W rocznicę tragedii - 13 października 2003r., przyznana została po raz pierwszy nagroda jej imienia. Przed wyjazdem do Azji Beata zostawiła testament. Wszystkie swoje oszczędności przeznaczyła na nagrodę.
W latach 70. działała w krakowskim SKS-ie. W latach 80. wydawała podziemną gazetkę. Po wpadce w 1984 roku wyjechała do Paryża. We Francji znalazła pasję na całe życie - islam. Jeździła do krajów muzułmańskich - poznawała cywilizację, poznając ludzi. Odwiedziła 25 krajów. Była w buddyjskim klasztorze, w umieralni Matki Teresy w Kalkucie, w izraelskim kibucu... To, co widziała, opisywała.
Na początku były reportaże. Współpracowała z paryskim "Kontaktem", "Gazetą Wyborczą", "Tygodnikiem Powszechnym", "Polityką". W 2001 roku wydała chwaloną przez Ryszarda Kapuścińskiego książkę "Mamuty i petardy, czyli co naprawdę cudzoziemcy myślą o Polsce i Polakach". Wiosną 2002, tuż przed wyjazdem w swą ostatnią podróż, złożyła w wydawnictwie pierwszą powieść - "Aniołka" (książka ukazała się latem 2003). Choć gnała przez świat, poświęciła ją środowisku, z którego wyszła - rodzinie.
Na Bali dotarła po półrocznej wędrówce przez Azję. Wiemy, że na miejsce tragedii zdążyła w ostatniej chwili. Zabili ją ci, których chciała zrozumieć - islamscy fundamentaliści. W zostawionym w hotelu plecaku znaleziono szkic nowej powieści Beaty. W kraju został testament.
(http://www.proszynski.pl/asp/fiszka.asp?ksiazka_id=2283)
| |
 |
Zojka, bohaterka nowej powieści Grażyny Bąkiewicz, jest dziewczyną z klasy Maliny ("O melba!"); kiedy ją poznajemy, przeżywa trudne chwile. Niby to jeszcze nie zgubna gorączka, nic poważnego, ledwie 37 i pięć kresek; niby tylko nieporozumienia z bratem Filipem i matką, drobne kłopoty w szkole, ale atmosfera zagęszcza się niemal z godziny na godzinę. Cieniem na rzeczywistości kładzie się wspomnienie niedawnej śmierci ojca, w dodatku coraz więcej wskazuje na to, że Filip grzęźnie w niezbyt czystych interesach. Jego tragiczna śmierć staje się punktem zwrotnym w życiu Zojki i jej matki: w ich domu pojawia się ta trzecia, Jagna. Powołując się na związek z Filipem, wciska się między matkę i córkę, zaczyna mościć gniazdko dla siebie.
(http://www.proszynski.pl/asp/recenzjecd.asp?recenzja_id=246)
|
Grażyna Bąkiewicz mieszka w Łodzi i jest historykiem. Miała pracować w muzeum, ale tak jakoś wyszło, że trafiła do szkoły. I została nauczycielką. Zmyślała też bajki dla córek; potem je spisała. Dostała nawet nagrodę, ale książka nie wyszła, bo w owych czasach brakowało na książki papieru. Samych książek zresztą też. Więc napisała powieść dla swoich dzieciaków - do szuflady. Potem jeszcze jedną; też miała być do szuflady, ale wyrośnięte już dzieciaki kazały wysłać ją do wydawnictwa.
(http://www.proszynski.pl/asp/autorzycd.asp?autor_id=3514)
|  |
 |
Wywołująca dreszcz grozy powieść o nowojorskiej młodzieży, prowadząca czytelnika od blokowisk Harlemu po penthouse'y na Park Avenue. Napisana przez siedemnastolatka obdarzonego wielką przenikliwością i sprawnością pisarską, wywołała międzynarodową sensację.
Nie jest to opowieść o dorastaniu, bo bohaterowie "Odlotu" nigdy nie mieli dzieciństwa. Ich rodzice spędzają czas na wakacjach na Bali albo podróżują w interesach, nianie zaś odwracają wzrok, kiedy podopieczni w wartych miliony dolarów domach uprawiają seks i zażywają narkotyki. Akcja od pierwszej strony nieuchronnie zmierza do apokaliptycznego rozwiązania. W przedostatniej scenie, kiedy już się wydaje, że nic nas nie zaskoczy, doznajemy szoku. Kiedy czytamy o świecie, w którym nie brak niczego prócz nadziei, właśnie nadzieja nam towarzyszy, gdy patrzymy, jak Biały Mike walczy o swoją duszę.
(http://czytelnia.onet.pl/0,4257,0,1,nowosci.html)
|
"Nick McDonell to talent z prawdziwego zdarzenia, znakomity młody pisarz o charakterze szaleńca i bardzo ostrych zębach. Talent wprost niesamowity. Jego sekret polega na tym, że pisze prawdę. Obawiam się, że zrobi dla swojego pokolenia to samo, co ja zrobiłem dla mojego." (Hunter S. Thompson)
(http://www.proszynski.pl/asp/autorzycd.asp?autor_id=3607) |  |
 |
Książka ta dotyka problemów dla człowieka najbardziej uniwersalnych. Przenosi w trzy światy, które niepokoją swoją bliskością i coraz mocniej zaczynają dominować w wyobraźni czytelnika. Są to trzy opowieści, w pierwszej ocenie nie powiązane ze sobą, bo pokazane w niezależnym od siebie czasie i przestrzeni, ukazujące w niezwykle barwny sposób najtajniejsze zakątki duszy trzech, blisko ze sobą związanych kobiet; bohaterka - jej matka, bohaterka - jej córka Trzy zupełnie inne światy, trzy zupełnie różnie tła i jeden, uniwersalny problem. Problem śmierci i przemijania. Jest to proza Tokarczuk bardziej wyciszona, bardziej kontemplacyjna, jeszcze bardziej intymna niż pozostałe jej wcześniejsze powieści. Autorka doskonale rysuje charaktery kobiet, w oryginalny i bardzo wyszukany, subtelny sposób prezentuje problem przemijania, upływu czasu w życiu człowieka. Książka jest wspaniale napisana i chociaż traktuje o kobietach, o kobiecym patrzeniu na świat, doskonale trafi również do męskiej wyobraźni.
(http://les.art.pl/literatura/art.php?art=561)
|
Olga Tokarczuk
(ur. 1962)
debiutowała w 1993 roku powieścią "Podróż ludzi Księgi", nagrodzoną przez Polskie Towarzystwo Wydawców Książek. Dwa lata później ukazała się powieść "E.E.", której akcja toczy się w niemieckim Wrocławiu początku XX wieku. Największy sukces przyniosła pisarce wydana po raz pierwszy w 1996 roku powieść "Prawiek i inne czasy" nominowana do Nagrody Literackiej NIKE'97. W 1998 roku ukazał się zbiorek jej wczesnych opowiadań "Szafa" i kolejna powieść "Dom dzienny, dom nocny", nominowana do Nagrody NIKE '99. Olga Tokarczuk otrzymała również między innymi Nagrodę Fundacji im. Kościelskich.
W 2002 r. Olga Tokarczuk oraz jej niemiecka tłumaczka Esther Kinsky otrzymały niemiecką nagrodę literacką - "Berlin jako pomost". Mieszka w Sudetach.
(http://czytelnia.onet.pl/2,1021377,rozne.html)
|  |
 |
O najnowszym zbiorze liryki Ewy Lipskiej pt. "Ja" można powiedzieć tak -
Wszystko, co najważniejsze dla Poetki:
- miłość,
- zawsze dialog,
- okrucieństwo czasu,
- konsekwencje nowoczesności,
- fotografie chwili przeżytej bardzo osobiście.
Wszystko, co najważniejsze dla nas, czytelników Poetki:
- "inna" Lipska,
- wyznanie zamiast dystansu,
- miłość odmieniana przez wszystkie przypadki,
- odważna aprobata istnienia.
(http://czytelnia.onet.pl/0,3252,0,1,nowosci.html)
|
Urodziła się w 1945 w Krakowie, poetka, z racji dat urodzenia i debiutu przynależna do poetyckiej formacji Nowej Fali, nie czuje się jednak członkiem jakiegokolwiek pokolenia czy grupy i od lat konsekwentnie manifestuje swoją twórczą osobność. Mieszka w Wiedniu i Krakowie.Lipska otrzymała m.in. nagrodę Fundacji im. Kościelskich (1973), nagrodę Polskiego PEN-Clubu (1992) i nagrodę Fundacji A. Jurzykowskiego (1993). Wybory jej wierszy ukazały się w przekładach na angielski, czeski, duński, holenderski, niemiecki, węgierski.
Lipska uprawia poezję kunsztowną. W jej utworach wczesnych, intelektualnych i sceptycznych, często opartych na paradoksach, krytycy dopatrywali się wpływów poetyckiej dykcji Wisławy Szymborskiej oraz aforyzmów Stanisława Jerzego Leca. Z czasem ten obraz wikła się, zaś wiersze Lipskiej coraz swobodniej posługują się rozbudowaną metaforyką, poetyckim konceptem, mnożąc i komplikując zawarte w nich sensy. Twórczość jej coraz wyraziściej lokuje się w "ciemnym nurcie" polskiej poezji, zarówno poprzez swe wyrafinowanie, jak i konsekwentny pesymizm.
(http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/os_lipska_ewa) |  |
 |
Powieść między innymi o tym, jak nastoletniego chłopaka po śmierci babci, z którą mieszkał i po przeprowadzeniu się do jej przyjaciółki, absorbuje bez reszty rozplątywanie zawikłanych losów babci i jej przedwojennych przyjaciół.
Kolejna ciepła, pełna spokoju i pozytywnych uczuć książka Siesickiej; książka, jak zapowiada autorka "o miłości. I o niczym więcej".
(http://czytelnia.onet.pl/0,3954,0,1,nowosci.html)
|
Ukończyła Studium Dziennikarskie Akademii Nauk Politycznych w Warszawie. 1949-1960 redaktorka miesięcznika Horyzonty Techniki, 1952-1954 urzędniczka Ministerstwa Kultury i Sztuki.Debiutowała w 1966 r. popularną do dziś powieścią "Zapałka na zakręcie". Od tamtej pory napisała około trzydziestu książek dla młodzieży, podejmujących problemy okresu dojrzewania oraz dzieci z rodzin rozbitych, m.in.: Jezioro osobliwości (1966, ekranizacja 1973), Beethoven i dżinsy (1968), Być babim latem (1971), Obok mnie (1972), Moja droga Aleksandro (1983), Chwileczkę, Walerio (1993), Parada fiołków (wybór felietonów, 1998), Fotoplastykon (1998), Piosenka koguta (1999), Sabat czarownic (2000), Dziewczyna Mistrza Gry (2000), Pamiętaj, że tam są schody! (2003) i inne.W 2000 roku Polska Sekcja IBBY (Międzynarodowe Kuratorium Książek dla Dzieci) po raz pierwszy przyznała polskiemu autorowi medal za osiągnięcia literackie. Za całokształt swej twórczości otrzymała go Krystyna Siesicka.
(http://czytelnia.onet.pl/2,1106778,rozne.html) |  |
 |
"Julita i huśtawki" to książka przewrotna. Do rodzinnego miasteczka przybywa narrator-pisarz, by przez kilka letnich tygodni tworzyć powieść i jednocześnie prowadzić skomplikowaną psychologiczną grę ze swoją ukochaną Metką.
To właśnie ona i jej przyjaciele z dzieciństwa stają się bohaterami jego książki, a także książki Hanny Kowalewskiej, opisanymi od pierwszego krzyku gdzieś w końcówce 1955 roku aż po kres Peerelu. Dzieciństwo, szkoła, dojrzewanie, pierwsza miłość, pierwsza śmierć - "historia pewnego pokolenia". Każdy opisany życiorys składa się z niepowtarzalnych obrazków, autonomicznych, a jednocześnie idealnie pasujących do całości.
Powieść Hanny Kowalewskiej to portret miłości i śmierci, straconych złudzeń, zwykłego życia, polskiej prowincji, sennej i cierpliwej, w zakamarkach której drzemią jednak magiczne anioły i tryskają czarodziejskie źródła.
|
| Poetka i prozatorka, autorka dramatów, słuchowisk i widowisk, jedna z najciekawszych pisarek młodego pokolenia. Debiutowała na łamach prasy w 1985 roku. Publikowała wiersze, prozę poetycką, opowiadania, fragmenty powieści i recenzje m.in. w "Poezji", "Czasie Kultury", "Twórczości", "Polityce", "Magazynie Literackim" oraz "Nowych Książkach".Spod jej pióra wyszedł tom opowiadań "Kapelusz z zielonymi jaszczurkami" (1995) oraz zbiory wierszy "Winoroślinność" (1988) i "Anna tłumaczy świat" (1990).Prace Hanny Kowalewskiej były wyróżniane w licznych konkursach literackich. Książka "Tego lata, w Zawrociu" - dzięki której autorka zdobyła największą popularność - zdobyła pierwszą nagrodę w konkursie na najlepszą polską powieść zorganizowanym przez wydawnictwo Zysk i S-ka oraz "Świat Książki" w roku 1997. Rok później "Tego lata, w Zawrociu" stało się jednym z najgłośniejszych polskich bestsellerów. Powieść przetłumaczona na niemiecki, odniosła sukces także na tamtejszym rynku. W 2001 roku ukazała się kontynuacja opowieści o Matyldzie, pt. "Góra Śpiących Węży".Autorka urodziła się w Wysokiem Mazowieckiem. Ukończyła filologię polską na UMCS w Lublinie i Studium Scenariuszowe przy PWSFT w Łodzi. W latach 1983-86 pracowała jako nauczycielka języka polskiego w LO; później, w latach 1995-97 jako bibliotekarka, obecnie zajmuje się wyłącznie pisaniem. Należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Mieszka w Warszawie. |  |
 |
Debiut powieściowy kultowego pisarza.Bohater książki wyrusza na pielgrzymkę do Santiago de Compostela legendarną Drogą Mleczną, którą pątnicy podążali już w średniowieczu. Towarzyszy mu tajemniczy przewodnik, Petrus, nauczyciel Praktyk Zakonu RAM. To właśnie pod jego okiem pielgrzym jest poddawany najrozmaitszym próbom i ćwiczeniom. Osiągając coraz wyższe poziomy wtajemniczenia, zbliża się do celu wędrówki, jakim jest odnalezienie miecza Mistrza Zakonu. Jednak poszukiwania są tylko pretekstem. Z tej niezwykłej podróży, podczas której przeżyje wiele spotkań z aniołami i demonami oraz weźmie udział w tajnej ceremonii templariuszy, bohater wróci odmieniony, przekonany, że to, co jest niezwykłe, znajduje się na "drodze zwykłych ludzi".
|
| Studiował prawo, był scenarzystą, kompozytorem, dziennikarzem, dyrektorem artystycznym znanych wytwórni płytowych, pisał teksty dla brazylijskich gwiazd muzyki pop. Po odbyciu w 1986 roku samotnego marszu starożytnym szlakiem pielgrzymów - drogą Santiago de Compostela opisał swoje wrażenia w swojej pierwszej książce "Diario de Mago" (Dziennik Maga) (1987). Sławę przyniosła mu druga powieść "Alchemik" - napisana zaledwie w trzy tygodnie, sprzedana na świecie w kilkudziesięciu milionach egzemplarzy, przetłumaczona na 56 języków. W Polsce ukazało sie dotychczas sześć jego książek: "Alchemik" (1995), "Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam..."(1997), "Piąta Góra (1998), "Weronika postanawia umrzeć" (2000), "Podręcznik Wojownika Światła" (2000), "Demon i panna Prym" (2002). |  |
 |
"Dziewczyna z Pomarańczami" - to przede wszystkim piękna opowieść o poszukiwaniu miłości i odwadze, by wybrać z trudnych ścieżek życia właściwą. 15 letni Georg - dotąd zupełenie przeciętny chłopak zmienia się w dniu, kiedy otrzymuje niezwykły list. Nadawcą jest nieżyjący od lat ojciec Georga... W chwili jego śmierci, chłopiec miał zaledwie 4 lata - pamięta go jedynie z przechowywanych w rodzinnych zbiorach starych zdjęć i filmów. Ojciec napisał list tuż przed śmiercią, gdy był pewien, że nie uda się pokonać choroby. Przez wiele lat list leżał w dziecięcym wózku czekając na chłopca. Znaleziony u progu dojrzałości Georga staje się znakiem przemiany i inicjacji. Ojciec opowiada w nim o swojej miłości do tajemniczej Dziewczyny z Pomarańczami, także o próbach rozwiązania jej zagadki. Zadaje pytania o sens życia, gdy śmierć wydaje się być nieuchronna... Inspirowany listem chłopak, usiłuje sprostać pytaniom ojca, przekroczyć granice czasu i śmierci. Posłuży temu pisana wspólnie z nim książka, której patronuje Dziewczyna z Pomarańczami. W znakomitej powieści nie tylko dla młodzieży Jostein Gaarder celuje prosto w serca czytelników i jak zwykle trafia w samo sedno.
|
| Jostein Gaarder urodził się w Oslo w Norwegii w 1952 roku. Jego rodzice z zawodu byli związani z nauczaniem oraz z pisaniem - ojciec był dyrektorem szkoły, matka nauczycielką i autorką książek dla dzieci. Gaarder uczęszczał do Oslo Katerdralskole oraz na Uniwersytet w Oslo (University of Oslo), gdzie studiował języki skandynawskie oraz teologię. Następnie, w 1974 roku, ożenił się i rozpoczął pisać, początkowo od kilku podręczników filozofii i teologii. W 1981 przeniósł się wraz z rodziną do Bergen, gdzie podjął pracę nauczyciela filozofii w tamtejszym liceum. Nauczał tam jednak tylko kilka lat. Jego pierwszą książką była opublikowana w 1986 roku pozycja pod tytułem "Diagnosen og andre noveller" ("The Diagnosis and Other Stories" - brak wydania polskiego). Następnie napisał dwie książki dla dzieci: "Barna fra Sukhavati" ("The Children from Sukhavati", 1987 - brak wydania polskiego) oraz "Froskeslottet" ("The Frog Castle", 1988 - brak wydania polskiego). Następnie w 1990 miała miejsce pierwsza publikacja "Kabalmysteriet" czyli "Przepowiedni Dżokera", która zdobyła nagrodę Norweskich Krytyków Literackich (Norwegian Literary Critics` Award) oraz Literacką Nagrodę Ministerstwa Kultury i Nauki (Ministry of Cultural and Scientific Affairs Literary Prize). "Świat Zofii" wydany po raz pierwszy w 1991 roku odniósł ogromny sukces. W trzy lata po wydaniu był numerem jeden na norweskiej liście bestsellerów, podobnie było w innych krajach. W chwili obecnej, książka przetłumaczna na 45 języków, w 1995 najlepiej sprzedająca się pozycja na świecie, jest właściwie podręcznikiem filozofii w formie powieści, który odniósł tak szeroki, ogólnoświatowy sukces. Sukces "Świata Zofii" pozwolił Gaarderowi na porzucenie innych zajęć i zajęcie się tylko pisaniem. Pozwoliło mu to również stać się filantropistą, w 1997 roku Gaarder wraz z żoną Siri Dannevig założyli Fundację Zofii (Sofie Foundation) aby promować podtrzymywanie środowiska naturalnego. Fundacja co roku przyznaję Nagrodę Zofii (Sophie Prize) w wysokości 100 000 amerykańskich dolarów dla "osób indywidualnych lub organizacji, którzy początkują lub tworzą w sposób szczególny znaczące alternatywy dla obecnego rozwoju i/lub wprowadząją takie alternatywy w życie". Gaarder wydaję średnio nową książkę na rok lub dwa. Gaarder, Siri i ich dwaj synowie mieszkają w Oslo. |  |
 |
Ewa ma dziewiętnaście lat. Mieszka z rodziną, czuje się jednak samotna. Marzy o lepszym życiu, o wyrwaniu się z ubogiego miasteczka gdzieś na południu Polski, o miłości, która odmieni jej los. Niejasne, wzięte z filmów wyobrażenia dziewczyny zderzają się z brutalną rzeczywistością.
Staje przed wyborem. Szuka wskazówki na przyszłość, podpowiedzi, co dalej. Zaczyna patrzeć na wszystko, co ją otacza, oczami dziecka, które ma przyjść na świat. Próbuje mu ten świat objaśnić, a zarazem usprawiedliwić. I Ewa, i Ono muszą podjąć decyzję, czy ten świat wart jest wysiłku narodzin.
Po wielkim sukcesie Poczwarki (2001 r.), powieści dla "myślących i wrażliwych", Dorota Terakowska zaskakuje nową, niezwykłą, poruszającą książką - o sprawach, z którymi się spotykamy, choć wygodniej ich nie dostrzegać.
"Ono" to książka dla każdego, kto nie chce żyć pod kloszem.
|
Dorota Terakowska, urodzona 30 sierpnia 1938 w Krakowie, ukończyła socjologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jak sama przyznawała książki zaczęła pisać późno - między 40 a 50 rokiem życia. Pierwszą - "Babci Brygidy szalona podróż po Krakowie" napisała w 1986 roku, bo chciała odejść z zawodu dziennikarskiego. Jako redaktor i publicysta pracowała w "Gazecie Krakowskiej" w latach 1969-1981 i od 1991, "Przekroju" (1976-1989) oraz "Zeszytach Prasoznawczych" (1983-1989). W 1990 roku była współzałożycielem i współpracownikiem dziennika "Czas Krakowski" a w latach 1995-1999 wiceprezesem Spółdzielni Dziennikarzy "Przekrój". Z działalnością dziennikarską pożegnała się zborem reportaży "Próba generalna" wydanym w 1986 w podziemnym wydawnictwie "Nowa". Jej debiut literacki nastąpił w tym samym roku. Jej książki osiągały sukces rynkowy i były nagradzane: m.in. "Władcę Lewawu" umieszczono w kanonie lektur szkolnych, a "Lustro pana Grymsa" było dziecięcym bestsellerem w 1995 roku. Otrzymała trzy nagrody polskiej sekcji IBBY - Światowej Rady Książek dla Młodzieży za powieści: "Córka czarownic" (1992), "Samotność bogów" (1998) i "Tam gdzie spadają Anioły" (1999).
Swoją twórczość Terakowska kierowała zarówno do dzieci jak i młodzieży oraz dorosłych. "Od Córki czarownic moje książki są i dla młodzieży i dla dorosłych. Dla obecnego młodego pokolenia pisze się bardzo trudno. Nie można znudzić, prawić kazań" - pisała na swojej stronie internetowej. |  |
 |
Trudno uwierzyć, że koneser kobiecych wdzięków i wielbiciel poezji romantycznej częściej doświadcza nudy niż miłości. David Lurie, dwukrotnie rozwiedziony pięćdziesięciodwuletni profesor literatury na uniwersytecie w Kapsztadzie, świadomie burzy swój święty spokój. Nawiązuje romans z młodziutką studentką i wkrótce potem, zaskarżony przez nią, traci pracę i szacunek otoczenia. Wizyta u córki Lucy i zmiana trybu życia ujawniają, że nie potrafi znaleźć wspólnego języka z innymi. Nie radzi sobie też z poczuciem winy za tragedię, która spotkała Lucy. W końcu każde z nich będzie musiało znaleźć własny sposób na to, jak żyć z piętnem hańby.
|
| Laureat nagrody Nobla w 2003 r, wybitny powieściopisarz południowoafrykański, jest jedynym dwukrotnym laureatem nagrody Bookera i zdobywcą wielu innych znaczących nagród literackich.W Polsce opublikowano kilka jego powieści - "Czekając na barbarzyńców", "W sercu kraju", "Życie i czasy Michaela K." czy "Mistrz z Petersburga". Dwa lata temu ukazała się jego powieść "Hańba".Urodził się w 1940 roku w Cape Town w RPA w rodzinie o korzeniach niemieckich i brytyjskich. Pierwszym językiem przyszłego pisarza był angielski. Na początku lat 60. Coetzee wyjechał do Anglii, gdzie pracował jako programista komputerowy. Potem studiował literaturę w Nowym Jorku. W 1984 roku otrzymał tytuł profesora literatury w Cape Town. W 2002 roku wyjechał do Australii, gdzie obecnie wykłada na Uniwersytecie w Adelajdzie.Jako pisarz Coetzee debiutował w 1974 roku, ale międzynarodowy rozgłos zyskała dopiero jego powieść opublikowana w 1974 roku - "Czekając na barbarzyńców". Pierwszą nagrodę Bookera dostał w 1983 roku za "Życie i czasy Michaela K.". Drugi raz uhonorowano go tą nagrodą w 1999 roku za "Hańbę".Jednym z najważniejszych tematów pisarstwa Coetzee jest dziedzictwo apartheidu i szerzej - temat dyskryminacji, rasizmu i przemocy na całym świecie. |  |
 |
Zebra ze złamaną nogą, orangutan z Borneo, ważący czterysta pięćdziesiąt funtów tygrys bengalski i szesnastoletni Pi Patel - wyznawca hinduizmu, chrześcijaństwa, a także islamu - wychodzą cało z katastrofy statku płynącego z Indii do Kanady.
Co naprawdę wydarzyło się w szalupie dryfującej gdzieś po Pacyfiku?
W czym tkwi tajemnica przetrwania? Jak odkryć zdolności pozwalające stawić czoło sytuacjom bez wyjścia?
"Życie Pi" jest książką, która przypomina, czym jest "zwykła, głupia żądza życia", wiara we własne możliwości i radość... czytania.
W "Życiu Pi" nie wszystko da się racjonalnie wytłumaczyć i nie wszystko też uda się zrozumieć - kto powiedział, że powieść musi mieć tylko jedno zakończenie? Książka, stała się głośnym wydarzeniem literackim zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Stanach Zjednoczonych. Uzyskała świetne recenzje we wszystkich prestiżowych tytułach prasowych. Wkrótce będzie mieć swą premierę w siedmiu krajach europejskich. Powieść uzyskała nominacje do prestiżowych wyróżnień, nagrodę Hugo MacLennan Prize for Fiction (2001), przede wszystkim jednak została nagrodzona Man Booker Prize za rok 2002. Życie Pi zdobyło szybko pierwsze miejsca wszystkich prestiżowych list bestsellerów i pozostaje w czołówce do dziś.
|
| Urodził się w 1963 roku w Hiszpanii, w rodzinie kanadyjskich dyplomatów. Jego dzieciństwo było niekończącą się podróżą przez m.in.: Alaskę, Kolumbię, Kostarykę, Francję, Ontario i Meksyk. Rozpoczęta w dzieciństwie wyprawa trwa właściwie do dziś. Wychowany wśród polityków, początkowo pragnął kontynuować rodzinną tradycję, ostatecznie ukończył jednak filozofię w Trent University. Po okresie dorywczych zajęć (pracował jako ochroniarz, sadził drzewka, mył naczynia) i egzotycznych podróży, oddał się pisaniu i pracy uniwersyteckiej. W 1996 roku opublikował Self (Knopf Kanada 1996, Vintage Kanada 1997) fikcyjną autobiografię, która zdobyła w prasie kanadyjskiej wiele pozytywnych recenzji, lecz na tym właściwie zakończyła swą karierę. Kolejne dzieło Martela The Facts Behind the Helsinki Roccamatios (Vintage Kanada 1993), to zbiór czterech opowiadań, z których tytułowe, nagrodzone zostało Journey Prize. Oba tytuł sprzedały się w nakładach nie większych niż 1000 egz. Traktując ten fakt w kategoriach porażki, Martel wyjechał do Indii, z nadzieją odnalezienia właściwej opowieści, dzięki której ugruntuje swą pozycję. Pobyt w Indiach, napotkani tam ludzie, wędrówka po ogrodach zoologicznych, stworzyły podwaliny Życia Pi. Obecnie autor mieszka w Montrealu, gdzie pracuje nad kolejną książką. |  |
PROSIMY O WASZE OPINIE O TYCH KSIĄŻKACH I ICH AUTORACH. OPUBLIKUJEMY JE NA TEJ STRONIE.
|
|
